Door gastblogger Arjan van der Plas, vader van zoon met diabetes

U kent hem vast wel. Die getekende blauwe poster met de symptomen van een hypo. En in rood verkrijgbaar voor de hyper. Laat ik voorop stellen dat de negen geïllustreerde symptomen allemaal kloppen. Ik mis alleen een illustratie met eigenwijs erop. Het lastige is dat ik uit eigen ervaring kan melden dat er verschillende soorten hypo’s zijn. Mijn zoon Stan (9) wordt meestal heel erg wit en komt mij dan vertellen dat ie laag zit. Ook vermoeidheid is voor hem een alarmbel. Maar het fijnste vindt hij als hij een ‘vreethypo’ heeft. Dan is er geen houden aan. Koekjes, limonade en boterhammen met pindakaas, álles gaat erin. De ‘twijfelhypo’. Niets is wat het lijkt en alle normale dingen zijn anders. Een kwartier nadenken of je nu eerst je gordel losmaakt en dan uit de auto stapt of eerst uitstappen en dan pas losmaken. Ik heb ooit boodschappen gedaan toen ik tijdens mijn werk een hypo kreeg. Naderhand smakelijk gelachen om alles wat ik gekocht had. Vermicelli, boterhamzakjes, een blik tomatensoep en schuursponsjes. Gelukkig stond er op het bonnetje ook dextro en AA drink dus waarschijnlijk heb ik die al opgegeten.

Of de ‘trilhypo’. Altijd fijn. Niet meer in staat om zélf een glas limonade vast te houden, laat staan om het leeg te drinken. Alleen voeren helpt dan nog. (Gebruik een plastic beker ipv een glas.) Of de ‘compleet van de kaart hypo’. Voor het grootste effect ‘s nachts uitvoeren! Het is mijzelf namelijk een keer gelukt om wakker worden uit een hypo en 2 politieagenten en de voltallige bemanning van een ambulance in mijn slaapkamer aan te treffen. En ik wist zeker dat deze mensen er niet stonden terwijl ik ging slapen. Limonade ‘all over the place’ én de dag erop niet in staat om mijn schoolexamen te doen. Fijn.

Hoe vaak heeft Stan mij in zijn bijna twee jaar durende diabetes carrière niet geprobeerd uit te leggen hoe hij zich voelt tijdens een hypo. Ik heb geprobeerd ernaar te luisteren en hem te begrijpen als een papa zónder diabetes. Onmogelijk. Het meemaken van een hypo en het begrijpen ervan is volgens mij net zo lastig als een man laten inzien hoeveel pijn een bevalling doet. Dat nemen wij ter kennisneming aan maar écht pijnlijk is het niet voor ons soort.

Misschien kan je een hypo nog het best omschrijven als dronken proberen iets te doen waarvan je zeker weet dat het niet gaat lukken. Zelfs niet als je nuchter bent. Zoals al eerder vermeld, is ook eigenwijs een van de symptomen van een klassieke hypo. Toch nog éven stofzuigen. Of éven een lampje verwisselen. De kerstboom optuigen, verjaardagslingers ophangen of het gras in de voortuin maaien.

Gelukkig is Stan vrij makkelijk als ie een hypo heeft. Maar wat ben ik ongelooflijk bang voor zijn eerste serieuze glucagon-hypo. Dat ie wakker wordt en totaal geen besef heeft van wat zich zojuist allemaal heeft afgespeeld. En moe is van de geleverde lichamelijke strijd tegen het laag zitten. Dat ie verward is en boos. En beschaamd. En bang voor de volgende en ik die herkenbare angst in zijn ogen zal zien. Ik wil en zal hem daar zoveel mogelijk tegen beschermen maar ik weet, als geen ander, dat ik dat niet altijd kan.

Het is inmiddels bijna etenstijd en Stan pakt uit zichzelf zijn metertje. Hij controleert zijn bloedsuiker, kijkt me stout aan en knipoogt. “Bak maar extra veel patat hoor pap. Ik heb volgens mij een vreethypo!”

————————————-

De Hypo-angst zit veel ouders hoog. Daarom een link hoe te handelen bij lichte, zware hypo’s en bewusteloosheid.