Het is ruim een half jaar geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Waarom?
Omdat ik in februari de lobby zorgeloos met diabetes naar school begonnen ben die mij helemaal heeft opgeslokt. Eerst heb ik me daar schuldig over gevoeld. Al snel besloten dat het vooral geen moetje mag worden, niet voor jullie als lezers maar ook niet voor mij. Maar nu begint het toch weer te kriebelen, vandaar.

Bijzonder wat je als d-mom (moeder van een kind met diabetes) meemaakt als je in een lobby verwikkelt raakt. Ik ben er in veel opzichten door gegroeid, als professional maar ook als moeder van een kind met diabetes. Ik heb op allerlei verschillende podia, platforms, vergadertafels uiteen moeten zetten wat het is om als moeder 24/7 een vliegende kiep te zijn.

Steeds meer realiseer ik dat ik door dit werk als d-mom uit de kast kom. Ruim een decennia lang ben ik een vliegende keep geweest voor twee doelen tegelijk en dan liefst zoveel mogelijk achter de schermen. Om mijn kinderen zo veel mogelijk gewoon kind te kunnen laten zijn, heb ik me vaak in mijn eentje in allerlei bochten gewrongen, onnodige risico’s genomen, niet voor mijn rechten opgekomen, niet geknokt voor extra begeleiding of ondersteuning. En vooral veel angsten alleen doorgestaan.

Voorbeeld? Ah….ik heb er plenty. De eerste die boven komt drijven is de volgende. Een van mijn eerste zomers terug in Nederland leek het me mooi om een week zeilend door te brengen op een platbodem in de Waddenzee, met droogvallen en alles erop en eraan. Hoewel ik naar de organisatie toe eerlijk ben geweest en ze verteld heb dat mijn beide dochter diabetes hebben realiseerde ik me dat ze geen flauw benul hadden van wat er mis zou kunnen gaan. En ja hoor ik heb met een verzuurde dochter drooggevallen op het wad peentjes gezweet. Uiteindelijk nog trots ook dat ik dat alles onder controle kreeg zonder dat iemand maar iets in gaten heeft gehad.

Doordat ik ‘het uit de kast komen proces’ aan een journalist van de Persdienst vertelde stond was het te lezen in de meeste regionale dagbladen.
Het mooie is dat ik daar van verschillende kanten van d-moms hele verwarmende reacties op gekregen heb, van herkenning en erkenning.

Mijn vraag aan jullie is, In hoeverre wil jij of ben jij als d-ouder uit de kast? En kan je ook uitleggen waarom?