• Meet ik voor het tussendoortje of niet?
  • Vraag ik wat er op de sensor staat of niet?
  • Toch even het infuussetje vervangen voor het slapen gaan of niet?
  • Zou mijn dochter gebolust hebben of niet?
  • Heeft ze wel op een goed moment gekalibreerd?
  • Hoeveel koolhydraten moet ze hiervoor rekenen?
  • Zou de sensor het nog wel doen vannacht?
  • Toch maar even m’n bed uit om nog een keer te meten?

Zonder het te willen, zijn we als ouder al snel ‘diabetespolitie’. Elke meting en elk verbod kan leiden tot wederzijdse boosheid en frustratie. Aan de ene kant wil je je kind loslaten om zelfstandig op te groeien, maar tegelijkertijd wil je het liefst continu controle hebben. Ben je dit zat? Of is je kind dit zat? Ik help je met praktische tips om hier samen met je kind een goede balans in te vinden. Door je kind een stukje regie te geven die bij zijn leeftijd past. En als ouder dat stukje los te durven en willen laten.

Nieuwsgierig? Lees hier over mijn boek.

De mythe ‘met diabetes valt goed te leven’

Op de dag van de diagnose hoor je als ouders deze boodschap:

  1. diabetes is een controleerbare ziekte
  2. je kunt er goed mee leven

Deze boodschap wordt uitgedragen door je behandelaars, maar ook door de rest van de diabeteswereld, inclusief andere ouders. Ik heb mijzelf er ook schuldig aangemaakt wanneer ik ouders ontmoette die in totale shock waren vlak na de diagnose. De boodschap is goed bedoeld, maar werkt in de dagelijkse praktijk averechts uit.

In spagaat tussen behandelteam en kind

Als ouder wil je niets liever dan je kind een gelukkige en onbezorgde jeugd bezorgen. Met de diagnose diabetes doe je dubbel je best om deze wens waar te maken. En als de eenduidige boodschap is dat met diabetes best valt te leven dan gaan we hier dubbel zo hard voor. Toch? Deze hoop en diepe wens zet aan tot noeste arbeid, heel erg je best doen, een enorme discipline en toewijding om aan de ene kant je kind gewoon kind te laten zijn, en aan de andere kant diabetes goed onder controle te hebben.

Aan de rol diabetespolitie valt niet te ontkomen

Eigenlijk valt er aan de rol van diabetespolitie niet te ontkomen. Al helemaal niet als moeder, blijkt uit de praktijk. We worden in de rol van diabetespolitie gedrukt door onze eigen angsten, maar ook door de verwachtingen van onze behandelaars en de maatschappij. Wij zijn immers verantwoordelijk. En als het niet goed gaat, worden wij erop aangesproken.