• Zorg je wel goed voor jezelf?
  • Accepteer je dat je kind diabetes heeft?
  • Hoe gaat je partner ermee om?
  • Hoe gaan jullie om met de onderlinge verschillen?
  • Hoe gaat je kind ermee om?
  • Hoe doen jullie het als gezin?
  • Aan wie vertel je dat je kind diabetes heeft, en hoe doe je dat?
  • Aan wie vertelt je kind het en hoe hij dat?

Het is belangrijk om bij deze vragen stil te staan. Want als jij de diagnose van je kind niet verwerkt hebt, hoe kan je dat dan van je kind verwachten? Vind je dit moeilijk in je eentje? Je kunt bij mij terecht als je behoefte hebt aan een spiegel, een sparringpartner of praktische tips. Lees hier meer over in mijn boek. 

‘Ja, het is diabetes’

Op de dag van de diagnose gaat er een heel nieuwe wereld voor je open waar je geen weet van had. Een stortvloed aan informatie walst over je heen die je je eigen moet maken. Want het leven van je kind hangt ervan af. Je leert over suikerwaarden, insuline, hypo, hyper, spuiten, pompen, basaal, bolussen, sensoren, koolhydraten, infuussetjes, en nog veel meer. Op het moment dat je je kind weer mee naar huis neemt, voel je je allesbehalve zeker van je zaak. Geen wonder. Wetenschappelijk is aangetoond dat je meer dan 600 (!) zaken moet weten of kunnen om diabetes goed te managen thuis. Dan vergeet je zoveel andere zaken. Al helemaal om voor jezelf te zorgen. Toch is dat hard nodig.

Rouwen om het verlies van je gezonde kind

Het feit dat je te horen krijgt dat je kind een chronische aandoening heeft, betekent dat je afscheid moet nemen van je gezonde kind. Van de illusie dat je als ouder je kind kunt behoeden voor tegenspoed. En daar hoort een stuk rouw bij. Rouw die nodig is om tot acceptatie van je kind met diabetes te komen.

Rouw is rauw. Al gaat met de tijd de scherpe randjes eraf. Het is hard werken, en roept allerlei verschillende emoties op. Woede, angst, schuldgevoel, ontkenning het hoort er allemaal bij.